Η σοσιαλιστική βαρβαρότητα με ένα απλό παράδειγμα. Πως καταργούνται οι κλαδικές συμβάσεις και οδηγιούνται οι νέοι στην εξαθλίωση.

Σε έναν κλάδο ένας εργαζόμενος παίρνει 1.200 - 1.300 ευρώ το μήνα με βάση τη σύμβαση στον κλάδο και εργάζεται 7 ή 8 χρόνια. Λήγει η σύμβαση και για ένα τρίμηνο αμείβεται με το βασικό μισθό συν τα 4 επιδόματα, που προβλέπεται από τη μετενέργεια. Σ' αυτό το στάδιο η αντιμετώπιση από τον εργοδότη είναι συλλογική για όλους τους εργαζομένους. Με το που θα λήξει η μετενέργεια, ο εργοδότης φεύγει από τη διαπραγμάτευση με βάση την κλαδική σύμβαση και πάει σε έναν ατομικό εκβιασμό προς τον εργάτη. Το μόνο που τον δεσμεύει πλέον είναι τα 586 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός της ΕΓΣΣΕ. Μπορεί λοιπόν, ανεξάρτητα από τα πόσα χρήματα έπαιρνε ο εργαζόμενος και πόσα χρόνια εργάζεται, να του δίνει τα ψίχουλα των 586 ευρώ...

Εδώ προκύπτει και το μέγεθος της κοροϊδίας της κυβέρνησης, που πριν από μερικές εβδομάδες έλεγε ότι μετά το χρόνο της μετενέργειας, η διαπραγμάτευση θα ξεκινά από τον κατώτατο μισθό της κλαδικής σύμβασης.

Ειδικότερα, τα νέα κατώτερα ημερομίσθια από τις 22 Φλεβάρη, μειώνονται στα 26,18 ευρώ μεικτά, από 33,57 ευρώ μεικτά για τους εργαζόμενους ηλικίας άνω των 25 ετών και στα 22,83 ευρώ μεικτά για όλους τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών. Αντίστοιχα ο κατώτερος μισθός ρίχνεται στα 586,08 ευρώ μεικτά για τους άνω των 25 ετών και στα 510,95 ευρώ μεικτά για τους κάτω των 25 ετών, από τα 751,39 ευρώ μεικτά που ίσχυαν πριν για όλους τους εργαζόμενους που αμείβονταν με βάση την ΕΓΣΣΕ.